ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹಿರಿಯರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವ ರಾಜನನ್ನು ಹುಚ್ಚ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಯಸ್ಕರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಸಾಧನೆಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಭವಿಷ್ಯದ ಕವಿಗಳು, ವೀರರು, ಸಂತರು - ಅಪರಿಮಿತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸಿದರು. ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದು ಅವರ ವರ್ತಮಾನವನ್ನಲ್ಲ, ಅವರ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿತು.

A king was called mad for bowing to children but ignoring elders. He explained that adults have known achievements, while children hold unlimited potential—future poets, heroes, saints. Bowing honored their possibility, not their present

This story was narrated by Shruthi Prakash. Audio editing by Prashanth. This story was originally written in Marathi by Pandurang Sadashiv Sane, revered throughout Maharashtra as Sane Guruji. Translation by Shruthi